10/02/2013

Joseph Haydn - Pieces for a Musical Clock 1792 no 9

Nederlandse tekst zie onder de video

The last piece for the musical clock which I recorded is so exuberantly cheerful that I added a fourniture the flute stops.


Het laatste stuk voor Flötenuhr dat ik opnam is zo uitbundig en vrolijk dat ik een fourniture toevoegde aan de fluitregisters.




09/02/2013

Joseph Haydn - Pieces for a Musical Clock 1792 no 12

Nederlandse tekst zie onder de video

This is one of the most delightful pieces of the series, which makes the fingers dance over the keyboard.


Dit is één van de meest verrukkelijke stukjes van de reeks, dat de vingers laat dansen over de toetsen.



07/02/2013

Joseph Haydn - Pieces for a Musical Clock 1792 no 11

Nederlandse tekst zie onder de video

Played with a flute 4', this little piece has a very delicate sound, quite opposed to the weight that many people associate with organ playing.


Gespeeld met de fluit 4' heeft dit stukje een heel delicaat geluid, geheel tegengesteld aan de gewichtigheid die velen met orgelspelen associëren.

02/02/2013

Joseph Haydn - Pieces for a Musical Clock 1792 no 10

Nederlandse tekst zie onder de video

Comparing the architect Norman Foster's buildings to the music of Mozart, the author Paul Goldberger speaks of "music that doesn't show the effort and just seems to dance perfectly through the air, in spite of the huge effort that is behind it all". Similarly, Haydn's pieces for the musical clock and -far more difficult- J. S. Bach's trio sonatas have to be performed quasi effortlessly. In 2003, I called this The Art of Doing Nothing, a metaphor for playing with relaxed precision.


In een vergelijking tussen de gebouwen van de architect Norman Foster en de muziek van Mozart spreekt de schrijver Paul Goldberger van "muziek die de inspanning niet laat zien en perfect door de lucht lijkt te dansen, ondanks de enorme inspanning die er achter zit". Evenzo dienen Haydns stukken voor Flötenuhr en -veel moeilijker- J.S. Bachs triosonates ogenschijnlijk zonder enige inspanning te worden gespeeld. In 2003 noemde ik dit The Art of Doing Nothing, een metafoor voor spelen met ontspannen precisie.